Vaderdilema: Volgens mijn vrouw ben ik te streng.
Mijn vrouw en ik hebben een ander idee over opvoeden. Ik ben duidelijk: een wc spoel je door, je praat niet met volle mond, en als ik iets drie keer moet herhalen, word ik boos. Maar mijn vrouw vindt me te streng. Volgens haar is mijn manier van opvoeden schadelijk. Is dat echt zo?
Neem nou het douchemoment. Zij laat ze uren douchen, wikkelt ze in een dikke handdoek en droogt ze liefdevol af. Ik zet een timer en laat het ze het zelf doen. Daar leren ze meer van.
Als ik ze naar bed breng, is dat vijf minuten werk: één verhaaltje, klaar. Bij haar worden het er standaard drie. En als ze dan eindelijk beneden is, staan ze vijf minuten later alweer boven te roepen om een glaasje water of nog een knuffel. Ik word daar gek van. ’s Avonds wil ik rust. Tijd voor elkaar.
Volgens mij hebben kinderen gewoon grenzen nodig. Duidelijkheid. Consequent zijn. Mijn vrouw is veel te soft naar de kinderen. Zo gaan ze het nooit leren? Maar volgens haar ben ik juist te hard. En dat zou schadelijk zijn. Is dat zo? Want in mijn ogen ben ik gewoon helder. Sterker nog: die frictie tussen ons, die is pas schadelijk voor de kinderen!
Tips van de vadercoach
Jullie zijn niet de enigen. Minstens 90% van de jonge gezinnen kent dit patroon: de een te zacht, de ander te hard. Dat wringt. In plaats van dat je naast elkaar staat, vergroot een meningsverschil juist de kloof. En ja, kinderen voelen dat. Ze worden onbedoeld speelbal van verschil. Dus goed dat je aan de bel trekt.
De botsing tussen jullie twee voelt inderdaad onveilig voelt voor je kind. Dat zit zo: Ieder kind is de ene helft papa en de andere helft mama. Strijd tussen ouders geeft kinderen niet alleen een loyaliteitsconflict, het geeft je kind ook twijfel en zelfafwijzing.
Die botsing tussen jullie komt ergens vandaan. Misschien uit jullie eigen jeugd. Durf samen te kijken naar de manier waarop jij vroeger bent opgevoed. Het een is niet beter dan het ander. Alleen samen vind je jullie manier.
Tegenpolen
Moeders willen troosten. Nabij zijn. Kinderen vinden dat heerlijk: ze kunnen leunen.
Moeders voelen zich ook graag nodig. Maar let op: als dat doorslaat, kan het verstikkend worden of juist verlammend werken.
Vaders willen hun kinderen voorbereiden op de wereld. Ze willen hun kinderen dingen leren, ze groot maken. Maar check jezelf eens eerlijk: Wat droeg jouw vader over aan jou? Welke normen, verwachtingen, perfectionisme? Hoe pakt dat uit voor je in het leven? En hoeveel daarvan draag jij nu onbewust over aan je kinderen?
Goed nieuws: jullie hebben allebei gelijk
Hierin heb jij gelijk: Duidelijkheid is cruciaal. Voorspelbaarheid is veiligheid. En veiligheid is de basis voor ontwikkeling. Plus: kinderen varen wel bij structuur: een vast ritme, duidelijke grenzen en consequent gedrag.
Dus vertel je vrouw gerust: elke taak die jij níet overneemt van onze kinderen is een kans voor ze om zelfvertrouwen op te bouwen. En hoe meer zelfvertrouwen ze hebben, hoe steviger ze staan. Dat betekent: minder vatbaar voor pesten of om in de rol van slachtoffer te kruipen. Laat onze kinderen dat wat ze zelf kunnen ook zelf doen.
Respect
Daar heb ik nog een kleine aanvulling op voor jou als vader: doe dit niet vanuit hardheid, maar vanuit vertrouwen. Je vrouw heeft namelijk ook gelijk: Kinderen hebben óók behoefte aan zachtheid. Dat is waar de 4e R om de hoek komt kijken: Rust, Reinheid, Regelmaat én… Respect. Niet alleen in hoe je praat of omgaat met spullen. Respect begint bij zien wat jouw unieke kind nodig heeft.
Tip voor jou: zoom eens uit. Neem bewust rust, ver voor je het bedritueel, en vraag jezelf met voldoende afstand: Hoe gaat het écht met mijn kind Wat speelt er onder de oppervlakte? Geef je kind vervolgens twintig minuten oprechte, onverdeelde aandacht. Laat hem of haar leiden. Geen ongevraagd advies, niet op jouw manier en zeker niet ‘dit moet zo’. Jij volgt. Je zult verbaasd zijn over hoeveel verbinding dat brengt.
