Vaderdilemma: wat doe ik als mijn kind de hele dag zit te gamen
Sinds mijn zoon aan het gamen is geslagen, is hij veranderd. Antwoord geven lukt hem niet, laat staan luisteren. Het enige wat hij doet is urenlang schreeuwen tegen dat beeldscherm. Of tegen zijn moeder, zusje of mij, als een van ons in de weg staat. Hij wordt ook steeds brutaler. Bloedirritant! Soms gooi ik het liefst de hele boel het raam.
Ik heb van alles geprobeerd. Grenzen gesteld, Wifi uitgezet, boze preken, rustig gepraat… niks helpt. Elke keer dat ik zijn game onderbreek is het oorlog. Dan smijt hij z’n controller door de kamer, roept dat ik z’n leven kapotmaak en stormt stampend naar boven. En ik? Ik sta daar dan. Kokend van woede en frustratie. Soms schreeuw ik terug. Hard. Véél te hard. En daarna voel ik me alleen maar nóg beroerder.
Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Het is alsof ik toekijk hoe mijn ooit zo grappige, levendige zoon langzaam verdwijnt in een andere wereld. En ik hem n
Tips van de vadercoach
Zo begrijpelijk wat hier gebeurt. Jouw ooit zo vrolijke en vrije ventje trekt zich ineens terug in een wereld waarin je niet alleen compleet uit verbinding met hem lijkt te zijn, hij oogt er ook nog eens niet gelukkig. Als vader voel je je dan compleet machteloos.
En toch… De grootste fout die je nu kunt maken is de strijd aangaan met het beeldscherm. Want dan verlies je niet alleen die strijd… maar ook je kind.
Gamen doe je samen
Gamen is niet meer weg te denken uit deze generatie. Uberhaubt zijn beeldschermen dat niet. En daarom zit er maar 1 ding op: omarm het. Hoe? Door samen te gamen. Ik leg je uit waarom.
Allereerst: wat je kind in dat spel gaat tegenkomen zijn ervaringen die bij het leven horen en grote indruk op hem maken. Gevoelens van agressie, frustratie, machteloosheid, oneerlijkheid, hebzucht, jaloezie, dreiging, etc. Momenten van spanning, stress, overweldiging en onveiligheid. Allemaal ervaringen waarin jouw kind juist jouw rust en echte aanwezigheid nodig heeft. Om het goede voorbeeld te geven, om te ervaren dat hij oké is en om te leren zijn emoties te reguleren.
Daarnaast: wat je kind zoekt in dat spel, is precies wat jij hem wil geven: contact, erkenning, aanmoediging, succeservaringen, rust. Ineens word die game juist het middel om jullie band te versterken.
Zo verbind je met je kind
Conclusie: als je zijn binnenwereld wilt bereiken, moet je aanwezig zijn waar hij nu is. Daar, met je aandacht bij hem in dat spel, kan je met hem communiceren. “We gaan zo eten, laatste potje” of “Als we deze ingemaakt hebben, nemen we een pauze”.
Als gamen je echt te ver gaat, ga dan in ieder geval naast je kind zitten. Als jij daar naast hem zit, zonder oordeel, zonder preek, maar met interesse voor zijn wereld, dan word je ineens wél weer onderdeel van zijn leven. Dan ben je niet langer de man die hem iets afpakt, maar degene die hem ziet en interesse heeft in hém.
En dan kan het zomaar gebeuren dat die headset afgaat, hij zijn schouders laat zakken, tegen je aan komt leunen, met je wil stoeien en je vertelt wat hem dwarszit. Dat hij zijn frustratie deelt en je weer toelaat. Sterker nog: het kan zomaar zijn dat wanneer jij thuiskomt na een lange dag werken hij weer enthousiast roept: “Papa, kom je meespelen???!”.
Wijs je het gamen af, dan wijs je je kind af
Wat er nodig is, is liefde. Geen afwijzing. Een vader die blijft, ook als het leven tegen zit en gepaard gaat met emoties. En een vader die open staat voor en interesse toont in de generatie van nu.
Je zal zien, die gameconsole wordt je grootste vriend. Hij kan maar zo jullie redding zijn in de tijd dat je kind zich nog verder af gaat zetten tegen zijn ooit zo veilige wereld. Want ook dat hoort er bij in het leven van een kind. Dan kan je maar beter een veilige plek creëren waar jullie elkaar nog vinden en waar hij zich geaccepteerd en veilig voelt.
