Ik wil geen dictator zijn, maar ook geen vriend Waar ligt die balans tussen grenzen stellen en verbinding houden?
Thomas:
“Het zijn die momenten dat ik de controle kwijt ben. Bedtijd bijvoorbeeld. Nog een keer drinken, nog een knuffel, nog een vraag. Of aan tafel: treuzelen, dromen, niet opletten. Zelfs de wc niet doorspoelen. Ik zie de dromerigheid van mijn zoon en de onschuld van mijn dochter, maar toch voelt het alsof ze over mijn grens gaan. En dan knapt er iets.
Ik hoor mezelf roepen: ‘Nu is het klaar! Omdat ik het zeg!’ En denk: shit, nu lijk ik net mijn eigen pa. Precies dat wat ik nooit wilde. Mijn kinderen zie ik in elkaar krimpen en twijfelen of ik nog wel van ze hou. En dat breekt me. Dit is niet de vader die ik wil zijn. Het moet toch ook anders kunnen? Minder hard, maar wel met hetzelfde resultaat.
Maar hoe dan? Geef ik te veel ruimte, dan lopen ze over me heen. Ben ik te streng, dan raak ik de verbinding kwijt. In mijn hoofd gaat het steeds rond: Als ik ze te veel vrijheid geef, dan gaan ze misschien de verkeerde kant op. Dan maak ik er luie, verwende kinderen van. Maar als ik te streng ben, dan duw ik ze juist weg. En in beide gevallen laat ik ze vallen.
En dáár lig ik ’s nachts wakker van. Ben ik te hard? Te soft? Doe ik ze tekort? Hoe zorg ik dat ik de leiding hou, zonder de band met mijn kinderen kwijt te raken?”
Vadercoach Marloes Craenen geeft advies
De grootste angst van vaders? De controle verliezen. Jij hebt geleerd dat goed opvoeden gelijk stond aan streng zijn. Geen onzinnige tv. Je bord leeg eten en dooreten. Geen afleiding en geen tegenspraak. Niet hangen of treuzelen, maar aanpakken. Geen gemopper of smoesjes. En als je verlegen of introvert was, dan kreeg je een zetje: hup, de kring in, hand geven, een kus zelfs… in ieder geval netjes meedoen. Of je nu wilde of niet.
Het idee daarachter: zo maak je van een kind iemand die zich redt in de wereld. Maar in werkelijkheid heeft het kinderen opgeleverd die zich goed weten aan te passen, maar niet meer voelen wat ze zélf willen. En ook niet waar hun eigen grens ligt. Waardoor ze later vastlopen in werk, relaties en/of geluk.
Daar wil jij van losbreken. Terecht. Want je kinderen hebben jou niet nodig als dictator, en ook niet als beste vriend. Ze hebben jou nodig als veilige haven om het leven te ontdekken en als gids om suggesties te geven waar de groei zit. Iemand die richting geeft én als baken fungeert om bij op te laden als het leven ingewikkeld wordt. Als jij stevig blijft staan, durven zij te vallen, fouten te maken, zich af te zetten en weer terug te komen. Want ze weten: mijn vader blijft, wat er ook gebeurt.
Wat er achter jouw controle zit
En hier komt de confronterende vraag: waar ben je bang voor op het moment dat je de controle kwijt bent? Dat ze hun huiswerk niet maken? De hele dag achter een scherm verdwijnen? Of gaat het dieper? Zou het kunnen zijn dat je bang bent niet te voldoen aan de verwachting? Verwachtingen van jou… of van jouw vader (of moeder) aan jou? Zit ook bij jou stem nog steeds teveel in je hoofd, terwijl je al lang niet meer afhankelijk bent van zijn liefde en support?
Het zijn nieuwe tijden. Die stem mag je loslaten. Het helpt jou niet. Het helpt je kinderen niet.
Jij mag zélf bepalen hoe jij je kinderen in deze tijd opvoedt.
Hoe dan wel?
Wat helpt? Duidelijkheid en aanwezigheid.
- Bepaal voor jezelf wat je kinderen zelf mogen ontdekken, en waar jij realistisch de grens trekt omdat ze te jong zijn of nog niet kunnen overzien wat de gevolgen zijn. Dat geeft jou houvast en zo kan je helder en voorspelbaar zijn voor je kinderen.
- Blijf rustig maar duidelijk bij je nee, ook als ze je daarna uittesten of iets anders willen. Juist die grenzen geven veiligheid.
- Maar stel ze alleen als ze er écht toe doen. Niet om gehoorzaamheid af te dwingen, maar om richting te geven.
- Herhaal afspraken rustig en stevig, ook als ze mopperen, drammen of en onder uit proberen te komen. Daarmee laat je zien: ik ben er, ik wijk niet. Ik blijf, ook als het lastig wordt. Dat geeft niet alleen veiligheid, maar ook het juiste levensvoorbeeld.
- En blijf verankerd aanwezig. Want woede zegt meer over jouw angst om grip te verliezen, dan over je kind. Een kind leert niks van jouw angst. Het leert alles van jouw rust en vertrouwen in jezelf.
Dat is wat veilig voelt voor een kind: een vader die stevig staat. Zeker, rustig, aanwezig. Fysiek én emotioneel.
Wees de vader bij wie zijn kind zich veilig voelt
En daar zit je antwoord. De balans zit niet in streng óf soft, maar in stevig aanwezig blijven. Grenzen stellen waar het echt om gaat, en je kinderen daarbinnen laten ervaren en ontdekken. Jij hoeft niet te kiezen tussen vriend of dictator. Je bent de vader die kaders geeft én de vader bij wie je kind zich veilig voelt om zichzelf te zijn.
Meer
vader-dilemma's lezen?
Herken jij je in dit verhaal? Wil je meer lezen? Of wil je met me sparren voor persoonlijke inspiratie?
Dat kan!
