• Je geniet als je zoon enthousiast de verhalen vertelt die op school zijn gebeurd. Heel je aandacht is bij hem. Maar als je man er plotseling doorheen knalt: “Eerst je mond leeg eten, dan praten!”, schrik je je rot! En ookal heb je zelf ingestemd met deze afspraak, toch wordt je overmand door machteloosheid als je het gezicht van je zoon ziet vertrekken. Hij was net zo enthousiast! Elke keer weer dat harde corrigeren. Het doet je pijn te zien hoe de sfeer aan tafel telkens door één opmerking compleet verziekt is.

• “Kijk mama, speciaal voor jou!” zegt je dochter trots en ze laat je een tekening zien. Je glimlacht, maar nog voor je woorden kunt vinden, hoor je in je hoofd die stem: het is eigenlijk een rommeltje, ze had best wat netter kunnen kleuren… Je slikt ze snel in, maar je voelt hoe je enthousiasme stokt. En terwijl je baalt van jezelf en je schaamt voor je reactie, omdat je haar eigenlijk gewoon wil overladen met complimenten, zie je hoe haar blik zoekt naar bevestiging. Waarom die gedachte? Je weet dat inmiddels jouw stilte haar al onzeker maakt.

• Je ligt naast je man in bed, maar de afstand voelt groter dan ooit. Zijn blik is leeg, de verbinding is ver te zoeken. Vroeger was je tegen hem aan gekropen, was je in zijn stevige armen in slaap gevallen of hadden jullie vurig de liefde bedreven. Maar nu? Alleen al wanneer je contact probeert te maken door iets te vertellen over de kinderen, hoor je jezelf denken: Hij vindt me vast weer een zeur, dat ik het verkeerd aanpak. Dus houd je je mond. En terwijl jij je zachtjes, met je rug naar hem toe omdraait, vraag je je af “Waar is die man bij wie ik me ooit zo veilig voelde, waar ik ooit zo verliefd op was?”.

• “Papa, neeee!! Van mama mag ik altijd lang douchen!” hoor je van boven als je man abrubt de douche uitzet. Woede komt in je op. Watt?? Na een lange dag school én BSO én sporten hebben ze die warme douche hard nodig! Ondanks jullie afspraak je er niet meer mee te bemoeien als hij de kinderen doet en jouw voornemen de kinderen niet langer getuige te laten zijn van jullie ruzies, schiet je nu toch uit je slof en roep je fel naar boven: “Het is wóénsdag hè? Hier hebben we het over gehad!!” Zucht. Kon jij ze maar altijd naar bed brengen, dan gaan ze tenminste ontspannen slapen.

• Het valt je op dat je kinderen zich de laatste tijd steeds meer terugtrekken. Je zoon verdwijnt steeds vaker achter een scherm en de juf van je dochter liet je vandaag weten dat ze steeds stiller wordt in de klas. Thuis merk je het ook: minder lachen, minder vertellen. Je twijfelt of dit komt door de toegenomen spanningen en ruzies, door de meningsverschillen tussen jou en je man en het commentaar dat ze elke dag krijgen als ze niet voldoen aan de verwachting, of dat het een fase is. En hoewel je ook alleen maar je best doet om je kinderen de juiste opvoeding te geven en je weet dat jij ze in bescherming neemt als het nodig is, knaagt het aan je. Zou het?

Ruzies, verwijten, liefdeloosheid… Dit kan toch anders? Jullie kinderen hebben liefde nodig: erkenning, bevestiging, respect, vertrouwen, begrip en positiviteit. Jij weet dat! Waarom is er dan nog niks veranderd thuis? Zo gaat de band kapot, en jullie huwelijk ook! Dus ga jij nu in actie komen? Of laat je het gaan en vertel je later aan je kinderen dat je het liever anders aan had aangepakt?